Lieve medereizigers,
Na een hele drukke periode in mijn leven, moest ik even pas op de plaats maken. Opnieuw werd ik geconfronteerd met het feit dat het helen van je eigenlijke ik tijd kost. Soms denk ik dat “ene” verwerkt heb en ben ik overtuigd dat ik het achter me kan laten. En dan gebeurt er wat en dan kom je toch steeds dat zelfde patroon tegen. Wat ik merkt aan mijzelf is dat dingen begin te herkennen (wat een grote stap vooruit is). Dus de reacties die mijn hoofd en/of hart op bepaalde situaties geven een response zijn op trauma. Dat dit eigenlijk niet relevant is op de situatie waar ik op dat moment in zit. Ondanks die situatie waar ik dan in zit probeer ik het positieve eruit te halen. Elke overwinning is er een. Dit is verschrikkelijk moeilijk eigenlijk. En eerlijk is eerlijk:
In een wereld die soms zo luid en overweldigend is, kan het een uitdaging zijn om je eigen stem nog te horen. Vooral wanneer je door een periode gaat die gevuld is met emoties en trauma-gerelateerde problemen, kan het voelen alsof je in een storm bent beland waar geen einde aan lijkt te komen. Hoe vind je dan de weg terug naar jezelf, naar die rustige plek diep vanbinnen?
Allereerst, wees zacht voor jezelf. Het is oké om het even niet te weten, om niet altijd sterk te zijn. Er schuilt zoveel kracht in kwetsbaarheid, en in het toestaan van je gevoelens ( hoe pijnlijk ze ook zijn ) vind je de eerste stap naar heling. Hierdoor krijg je de kans om te reflecteren, om realistisch te observeren en de situatie te begrijpen. Hierdoor kun je vaak herleiden waar de storm in jou vandaan komt.
Ik weet uit ervaring dat het verleidelijk is om je af te sluiten voor je gevoel, om je te verliezen in de hectiek van de dag. Om je af te sluiten van de pijn. Maar ik wil je eraan herinneren dat het net in die momenten van stilte, wanneer je even alle afleiding uitschakelt, je dichter bij jezelf kunt komen. Zoek een plek waar je je veilig voelt , dat kan een hoekje in je huis zijn, een plek in de natuur, of zelfs een comfortabele plek in je eigen gedachten.
Adem diep in houd je adem een paar tellen vast. En adem rustig uit. Herhaal dit, zo vaak als je nodig hebt. Elke ademhaling is een uitnodiging om aanwezig te zijn in je eigen lichaam, om te voelen wat er leeft zonder oordeel. Misschien komt er verdriet naar boven, of woede, of angst. Laat het er zijn. Elk gevoel mag bestaan. Het zijn signalen van je binnenste ik die gehoord willen worden.
En weet je, soms betekent ’tot jezelf komen’ niet dat je je direct beter voelt. Het kan ook betekenen dat je eindelijk ruimte maakt voor de pijn die je zo lang hebt weggestopt. Dat je jezelf de tijd en ruimte geeft om te rouwen om wat je hebt meegemaakt, om die donkere stukken van je verleden onder ogen te zien. Dit is niet het einde, dit is het begin van je helingsproces.
Wees niet bang om hulp te vragen als het te zwaar wordt. Je bent niet gemaakt om dit alleen te dragen. Zoek mensen op die je kunnen ondersteunen, of dat nu vrienden, familie of een therapeut zijn. Zij kunnen je misschien niet volledig begrijpen, maar ze kunnen wel naast je staan. En soms is dat al genoeg, om te weten dat je niet alleen bent.
Onthoud: Jouw gevoelens doen ertoe. Jouw pijn, jouw vreugde, jouw hele reis. Je hoeft niet elke dag sterk te zijn. Je mag gewoon zijn wie je bent, met al je imperfecties, en dat is genoeg. Door zachtjes terug te keren naar jezelf, vind je uiteindelijk de kracht om door de storm heen te navigeren.
Dus, lieve Medereiziger, neem de tijd. Adem in de stilte. En weet dat het oké is om onderweg te zijn.
Liefs, Morgana Moon
