“Soms is het niet de maan die zwijgt, maar jij, omdat je te moe bent om nog te fluisteren.
En zelfs dan… luistert het universum. Zelfs dan weef je licht uit as.” Morgana Moon
Ik ben er weer. Maar niet als de versie van mezelf die ik hoopte te zijn.
Het niet alleen een stilte geweest… het was overleven in het donker. Niet een bewuste terugtrekking, maar een leegstromen. En misschien voelt het daarom ook zo ver weg, dat zachte pad.. Ik ben stilgevallen, en deze keer niet in vrede, maar in uitputting. Mijn lichaam riep al een tijd. Mijn ziel ook. En nu, na zoveel tijd te zijn doorgelopen op wilskracht, sta ik stil, in de leegte van een tweede burn-out.
En dat is niet zwak.
Dat is eerlijk.
De maan verschijnt ook niet altijd vol aan de hemel. Soms zie je haar nauwelijks, dun als een schemering. Maar ze is er. Net als ik. Net als jij, als je dit leest.
Ik heb bijna een jaar mijn blog niet aangeraakt. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik niet meer kón. En dat mag. Ook jij hoeft niets te forceren. Geen groei. Geen prestatie. Geen ’terugkeer’ die groots of glanzend moet zijn.
Dit is een uitnodiging aan ons allebei.
Om opnieuw te beginnen,
niet vanuit kracht, maar vanuit waarheid.
Niet omdat we er klaar voor zijn,
maar omdat we niet langer hoeven te doen alsof we het niet nodig hebben.
Dit is geen terugkeer als heldin
maar een fluistering van hoop in de ruïnes.
Een trillende ademhaling op papier.
Een erkenning dat we nog hier zijn,
zelfs als alles in ons schreeuwde om weg te vluchten,
te verdwijnen, op te lossen in de mist.
We mogen schrijven vanuit het niets.
Niet om iets moois te maken. Niet om te helen, te presteren of te bewijzen.
Maar gewoon… om te bestaan.
Omdat woorden soms de enige brug zijn tussen de brokstukken van onszelf.
Omdat stilte ook gedragen wil worden.
We mogen zacht zijn voor onszelf.
Radicaal zacht.
Niet alleen in meditatie of ritueel,
maar juist in het ongeduld, de frustratie, de schaamte, de vermoeidheid.
Juist daar schuilt een diepe vorm van liefde:
de liefde die niet vraagt om beter te worden,
maar alleen om te mogen zijn.
Laat er ruimte zijn.
Voor stilte die niet ingevuld hoeft.
Voor schaduw die niet uitgelegd hoeft.
Voor onafgemaakte zinnen die ademhalen op het ritme van jouw herstel.
Laat het rommelig zijn.
Wisselvallig.
Vertraagd.
Laat jouw magie onvolmaakt zijn en daarom juist zo waarachtig.
Want het is in die ongepolijste stukken van onszelf
dat de oude magie opnieuw begint te ademen.
Ik weet niet hoe het verdergaat.
Misschien weet jij dat ook niet.
Maar we kunnen samen bewegen
één woord, één adem, één zachte stap tegelijk.
En als we niets meer hebben om te geven,
dan rusten we gewoon.
En dat is ook genoeg.
Met alles wat ik ben,
Morgana Moon
Heel mooi geschreven en wat een mooie reis maak je, ik stap graag in om de magie met je te mogen ervaren
Lieve Eline,
Wat fijn om jouw woorden te mogen ontvangen,dank je wel voor je warme aanwezigheid en je open hart. Het raakt me, want deze reis voelt soms kwetsbaar én krachtig tegelijk.
Wat bijzonder dat jij mee wilt stappen in dit pad van magie en bewustwording. Ieder van ons draagt een stukje licht mee, en samen maken we de reis rijker, dieper en echter.
Voel je welkom.
Liefs,
Morgana Moon