Hoewel ik de schoonheid van het leven omarm en koester, moet ik eerlijk toegeven dat het soms een uitdaging kan zijn om alleen maar het mooie te zien. Zelfs voor iemand zoals ik, die zich bewust is van de kracht van positief denken en dankbaarheid, zijn er momenten waarop de duisternis dreigt te overheersen. En kom ik meer dan ik zou willen toegeven in een negatieve spiraal terecht.
Het is moeilijk om te blijven geloven in de schoonheid van het leven wanneer we geconfronteerd worden met pijn, verdriet en tegenspoed. De realiteit van het menselijk bestaan is dat we allemaal onze eigen strijd hebben, onze eigen demonen waarmee we moeten worstelen. Soms lijkt het alsof de last van de wereld op onze schouders rust en het moeilijk is om hoop te vinden in de chaos.
Ik ken dat gevoel maar al te goed. Er zijn dagen geweest waarop ik me verloren voelde in een zee van wanhoop, waarop het leek alsof er geen einde kwam aan de ellende om me heen. Op die momenten is het verleidelijk om toe te geven aan de duisternis, om te verzinken in zelfmedelijden en bitterheid.
Maar juist dan, wanneer alles hopeloos lijkt, is het belangrijk om te onthouden dat het leven ook gevuld is met momenten van licht en liefde. Ook al zijn ze soms moeilijk te zien door de dikke mist van verdriet, ze zijn er altijd, als een baken van hoop in de duisternis. Ik heb geleerd om de wereld te zien door de ogen van verwondering. De manier waarop de zonnestralen dansen door de bladeren van de bomen, de geur van vers gemaaid gras in de lucht, het geluide gebulder van een mui in de zee – het zijn deze kleine, alledaagse wonderen die mijn innerlijke zijn voeden en mijn hart vervullen met vreugde.
Voor mij is het een voortdurende oefening om mijn focus te verleggen van de ellende naar de schoonheid, om mijn hart te openen voor de vreugde die altijd binnen handbereik is ( maar soms voelt alsof het mijlen ver weg is).. Het is een proces van bewustwording en acceptatie, van het omarmen van zowel de donkere als de lichte kanten van jezelf en van het leven.
Dus als je jezelf ooit verloren voelt in de duisternis, herinner jezelf dan aan de kleine dingen die het leven de moeite waard maken. Neem bijvoorbeeld het kleinste bloempje dat zomaar opeens opvalt tussen het gras. Het kan gemakkelijk over het hoofd gezien worden in onze haastige levens, maar als je er even bewust bij stilstaat, zie je de pracht ervan. De tere blaadjes die zich openen naar de zon, de levendige kleuren die een glimlach op je gezicht toveren – het is een herinnering aan de wonderen van de natuur en de kracht van eenvoudige schoonheid. Denk aan de warmte van de zon op je huid, de troost van een knuffel van een geliefde, de hoop die schuilt in de glimlach van een kind.
En weet dat zelfs in de diepste dalen, er altijd een sprankje hoop is dat ons weer naar het licht zal leiden.
Het zijn juist die kleine momenten van vreugde en verwondering die ons kracht kunnen geven om door te gaan, om te blijven geloven in een betere toekomst.
Morgana Moon
