Terwijl ik dit schrijf, is de avond langzaam aan het vallen. Het huis is stil geworden en buiten lijkt de wereld zich voor heel even terug te trekken in zichzelf. Er brandt een klein kaarsje naast mij en ergens in die stilte vraag ik mij af hoeveel van ons rondlopen met waarheden die we diep vanbinnen allang kennen, maar nog niet durven aan te kijken.
Niet omdat we ze niet voelen. Juist omdat we ze wél voelen.
Ik denk vaak terug aan hoe vanzelfsprekend dat ooit was. Als kind had ik geen woorden voor intuïtie of onderbewustzijn. Toch wist ik wanneer een plek prettig voelde en wanneer niet. Ik wist wanneer iemand vriendelijk glimlachte zonder werkelijk vriendelijk te zijn. Ik wist wanneer iets verdrietig voelde, ook al zei niemand een woord. Dat weten kwam niet uit mijn hoofd. Het was er gewoon.
Onderweg lijken we dat langzaam kwijt te raken. Niet op één dag, maar bijna ongemerkt. We leren verstandig te zijn, logisch na te denken en eerst bewijs te zoeken voordat we iets mogen geloven. We leren dat gevoelens verklaard moeten worden en dat twijfel betrouwbaarder is dan intuïtie. Zonder dat we het beseffen, ontstaat er steeds meer afstand tussen wat we voelen en waar we naar luisteren.
Toch geloof ik niet dat ons innerlijke weten ooit verdwijnt. Ik denk dat het zich alleen terugtrekt naar een plek waar het geduldig op ons blijft wachten.
Soms laat het zich zien als een onverklaarbare vermoeidheid. Soms als een verlangen dat maar niet weggaat, hoe druk we onszelf ook proberen te houden. En soms heel onverwacht, tijdens een wandeling, wanneer de wind door de bladeren beweegt en je ineens beseft dat je al veel langer iets met je meedraagt dan je jezelf hebt willen toegeven.
Er zijn van die avonden waarop ik naar buiten loop zonder een reden te hebben. Ik kijk omhoog naar een hemel die al duizenden jaren hetzelfde lijkt en toch iedere nacht anders is. Er hoeft niets bijzonders te gebeuren. Geen vallende ster. Geen volle maan. Alleen die stilte boven mij kan al iets in beweging brengen. Een gevoel waarvoor ik geen woorden heb en misschien ook nooit zal vinden. Toch voelt het niet onvolledig. Alsof niet alles benoemd hoeft te worden om werkelijk te bestaan.
Datzelfde gevoel overvalt mij soms op een plek waar ik nog nooit eerder ben geweest. Ik adem de geur van natte aarde in en ineens lijkt iets in mij te ontspannen. Alsof een deel van mij deze plek allang kent, terwijl mijn herinneringen zeggen dat ik hier nog nooit ben ben geweest.
Wanneer we ons eigen gevoel leren wantrouwen
Ook mensen kunnen dat in ons losmaken. Niet door wat zij zeggen, maar door wat er stil blijft tussen de woorden. Er zijn ontmoetingen die geen verklaring nodig hebben. Je kent iemand nog maar net en toch voelt het alsof er iets wordt herkend dat veel ouder is dan die eerste kennismaking. Ik heb geleerd zulke momenten niet meer meteen te willen begrijpen. Sommige ervaringen verliezen hun schoonheid zodra we ze uit elkaar proberen te halen om te ontdekken hoe ze werken.
Misschien geldt dat ook voor ons eigen gevoel.
Hoe vaak zeggen we tegen onszelf dat het wel meevalt, terwijl iets in ons allang weet dat het niet meer meevalt? Hoe vaak blijven we doorgaan omdat we denken dat het nog even moet, terwijl ons hart al veel langer om rust vraagt? Niet omdat we koppig zijn, maar omdat luisteren soms moed vraagt. Zodra je werkelijk erkent wat je diep vanbinnen voelt, kun je er niet meer omheen. Dan vraagt het leven misschien om een keuze, een afscheid of een verandering waar je nog niet aan toe dacht te zijn.
Ik herken dat ook in mezelf.
Achteraf zijn er momenten geweest waarop ik besefte dat mijn hart iets al veel eerder wist dan mijn hoofd. Kleine signalen die ik wegredeneerde omdat ik liever zekerheid zocht dan vertrouwen. Pas later zag ik dat mijn gevoel al die tijd geduldig op mij had gewacht.
Misschien doet het dat altijd.
Het stille weten dat op ons blijft wachten
Ik stel me weleens voor dat ons innerlijke weten lijkt op de maan achter een dik pak wolken. Zij verdwijnt niet wanneer wij haar niet kunnen zien. Zij blijft eenvoudig haar weg vervolgen, in alle rust, zonder de behoefte zich te bewijzen.
Misschien is ons gevoel net zo. Het wacht niet omdat het moet. Het wacht omdat het weet dat ieder mens, vroeg of laat, weer op zoek gaat naar het licht dat hij onderweg even is kwijtgeraakt.
Een zaadje trekt niet harder aan de aarde omdat de lente nog op zich laat wachten. De maan haast zich niet wanneer zij afneemt. De bomen verzetten zich niet tegen de herfst.
Alleen wij mensen lijken soms te denken dat vertrouwen iets is wat verdiend moet worden. Alsof ons eigen gevoel eerst bewijs moet leveren voordat wij bereid zijn ernaar te luisteren. Misschien is dat wel de grootste afstand die we in een mensenleven kunnen afleggen: de afstand tussen wat we diep vanbinnen al weten en wat we onszelf toestaan te geloven.
En toch blijft dat stille weten geduldig aanwezig. Niet omdat het gehoord wil worden. Maar omdat het weet dat ieder mens vroeg of laat weer thuiskomt bij zichzelf.
Terwijl ik deze blog schreef, voelde ik de behoefte om één van mijn eigen Spirituele Reflectiekaarten te trekken. Niet omdat ik op zoek was naar een antwoord. Eigenlijk eerder uit nieuwsgierigheid. Soms leggen mijn kaarten woorden bloot voor iets wat ik zelf nog niet helemaal had durven zien. Ze laten niet zien wat de toekomst brengt, maar nodigen mij uit om eerlijk te kijken naar wat zich diep vanbinnen al veel langer aandient.
De kaart die voor mij verscheen was:
Ik moest even glimlachen.
Vroeger had ik dat woord misschien liever snel weer weggelegd. Alsof het iets was om je voor te schamen. Inmiddels kijk ik daar heel anders naar. Jaloezie vertelt voor mij niet in de eerste plaats iets over de ander. Zij wijst mij op verlangens die nog ongezien zijn. Op een deel van mezelf dat misschien al veel langer gehoord wil worden, maar waarvoor ik nog niet eerder werkelijk ben blijven stilstaan.
En terwijl ik de kaart nog even in mijn handen hield, besefte ik dat zij eigenlijk precies hetzelfde vertelde als deze blog.
Hoe vaak proberen we een gevoel te verklaren, terwijl het misschien alleen maar vraagt om onze aandacht? Hoe vaak lopen we voorbij aan een verlangen, niet omdat het er niet is, maar omdat we denken dat het niet bij ons past, of omdat we het nog niet durven aankijken?
Misschien vraagt zo’n gevoel helemaal niet om een oordeel.
Misschien vraagt het alleen of we bereid zijn om er met zachtheid naar te kijken.
Juist daarom zijn mijn Spirituele Reflectiekaarten voor mij geen middel om antwoorden te vinden of keuzes voor mij te maken. Ze zijn een spiegel. Een zachte herinnering om stil te worden en opnieuw te luisteren naar dat wat diep vanbinnen al zoveel langer aanwezig is.
Wanneer ik ’s avonds de kaars uitblaas en nog één keer naar buiten kijk, hangt de maan daar zoals zij dat altijd heeft gedaan. Niet om antwoorden te geven. Niet om mijn weg te bepalen. Alleen om mij eraan te herinneren dat niet alles zichtbaar hoeft te zijn om werkelijk aanwezig te zijn.
En misschien geldt dat ook voor het stille weten dat ieder mens met zich meedraagt.
Het wacht niet op het juiste moment.
Het wacht alleen tot wij eindelijk weer bereid zijn om te luisteren.
“Wie zichzelf voortdurend probeert te overtuigen, is vaak vergeten dat zijn ziel al lang een antwoord heeft gegeven.”
Liefs,Morgana Moon
